چگونه فعالیت لابراتوار باشگاه آ.ث.میلان عمر بازیکنان این تیم را افزایش داد

milan lab3

اکسیر ایتالیایی!

اشکان نعمت پور: این داستان معروفترین و عجیب‌ترین تیم پزشکی در تاریخ فوتبال است؛ تیمی که ادعا می‌کرد با انجام آزمایشات دقیق، متوجه می‌شود که یک بازیکن تا چند سالگی می‌تواند در اوج بازی کند و برای درمان مشکلات ستاره‌های فوتبال و بالا بردن آمادگی آنها، راه‌های متفاوتی ارائه می‌داد که دیگران کمتر از آن باخبر بودند. «لابراتوار میلان» اکنون جزیی از اسطوره‌های تاریخ فوتبال شده است.

ac milanآخرین بار که میلان قهرمان اروپا شد، به سال ۲۰۰۷ برمی‌گردد. این تیم در آن روزها هنوز پر از ستاره بود؛ در خط دفاع، پائولو مالدینی و الساندرو نستا بازی می‌کردند، خط میانی از آندرا پیرلو، کلارنس سیدورف، ماسیمو آمبروزینی و جنارو گتوزو تشکیل شده بود و بار خط حمله به دوش کاکا و فیلیپو اینتزاگی بود. همه اینها از بزرگترین بازیکنان تاریخ میلان و حتی فوتبال هستند، اما در آن زمان یک نکته قابل توجه در این تیم وجود داشت؛ میانگین سنی بازیکنانی که کارلو آنچلوتی، مربی تیم، به زمین فرستاده بود، ۳۴ سال و ۳۱ روز بود، یعنی پیرترین تیمی ‌که در تاریخ لیگ قهرمانان در فینال بازی می‌کرد.
در بازی فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۷ که برابر لیورپول برگزار شد، تک تک مدافعان میلان بالای ۳۰ سال سن داشتند. کاپیتان مالدینی، اسطوره و مرد الهام بخش تیم، ۳۸ ساله بود، یعنی پیرترین بازیکنی که در فینال لیگ قهرمانان بازی می‌کرد. سن‌ هافبک‌ها بین ۲۸ تا ۳۱ سال بود و اینتزاگی که قهرمان آن شب لقب گرفت، با ۳۳ سال سن در نوک خط حمله بازی می‌کرد. میلان آن مسابقه را دو بر یک برد و قهرمان اروپا شد تا انتقام باخت به لیورپول در فینال ۲۰۰۵ را بگیرد، اما این قهرمانی تبلیغ آزمایشگاه معروف تیم هم بود، پزشکانی که که کمک کردند میلان پیرترین قهرمان تاریخ لیگ قهرمانان شود.

Leaders in Sport PR Shoot 10/11/2012آزمایشگاه میلان
لابراتورار میلان در سال ۲۰۰۲ و به دنبال یک خرید ناموفق تاسیس شد. وقتی فرناندو ردوندو در سال ۲۰۰۰ از رئال روانه میلان شد، یکی از بهترین‌ هافبک‌های جهان بود. میلانی‌ها برایش ۱۱ میلیون پوند هزینه کرده و امیدوار بودند که این‌ هافبک آرژانتینی بتواند نمایش‌های درخشانش در رئال را در ایتالیا تکرار کند. بعد از فروش او، هواداران رئال به شدت خشمگین شدند و صدای اعتراضشان بلند شد. میلانی‌ها خوشحال بودند، اما این شادی زیاد طول نکشید، چون مصدومیت زانوی او سبب شد ردوندو نتواند حدود دو سال بازی کند. او اولین بازیش را در فصل ۳- ۲۰۰۲ برای میلان انجام داد، اما دیگر آن ستاره سابق نبود و سال ۲۰۰۴ در سن ۳۴ سالگی بازنشسته شد. خریدن او برای میلان جز ضرر مالی چیزی نداشت. به این ترتیب، آنها آزمایشگاهی را تاسیس کردند که هدف از آن، جلوگیری از بروز اتفاقات مشابه بود.

ژان پی‌یر میرسمن، پرفسور بلژیکی که قبلا به عنوان مشاور باشگاه فعالیت می‌کرد، رییس این پروژه شد. او معتقد بود، باشگاه می‌تواند مانع از مصدومیت‌های هزینه‌دار شود یا آنها را پیش‌بینی کند و همچنین کاری کند که بازیکنان بعد از سنی که معمولا دوره افول فوتبالیست‌ها شروع می‌شود، همچنان در اوج بمانند. او به یک خبرنگار بلژیکی گفته بود:«سن وجود ندارد. چیزی که به حساب می‌آید، این است که تو از نظر فیزیکی و روانی آماده بازی باشی، حالا فرقی نمی‌کند ۲۱ ساله باشی یا ۴۱ ساله.»
روش‌های او هم بسیار نامعمول بودند. شاید بهترین راه برای شرح آن، نوع درمان کلارنس سیدورف در سال ۲۰۰۲ باشد؛‌ هافبک هلندی در آن زمان تازه به میلان پیوسته بود: «وقتی سیدورف برای دیدن من آمد، از درد کشاله ران که یک سال و نیم او را گیر انداخته بود، شکایت می‌کرد. به خاطر این درد نمی‌توانست درست تمرین کند. یادم است که در اولین روز حضورش در میلان، دندان عقل او را کشیدم. درد پای او بلافاصله خوب شد و کمک کرد تا حرفه‌اش را از نو بسازد.»
سیدورف بعد از آن، ۱۰ فصل در میلان بازی کرد و سپس در ۲۰۱۲ به باشگاه برزیلی بوتافوگو پیوست و در نهایت در سن ۳۸ سالگی بازنشسته شد.

milan lab1شعبده یا علم
در دنیای فوتبال که بازیکنان با قیمت‌های کلان خریده می‌شوند (هم‌اکنون گرانترین بازیکن دنیا نیمار است با قیمت ۲۲۲ میلیون یورو که با یوروی ۷ هزار تومانی، قیمت او هزار و ۵۵۴ میلیارد تومان می‌شود)، ممکن است یک ضربه بد به توپ، یک تکل بی‌موقع یا یک حرکت بی‌جا، مسیر حرفه آنها را عوض کند. در چنین فضایی، آزمایشگاه میلان دنیایی از اطلاعات راجع به بازیکنان تیم گرد آورده بود تا باشگاه موقع تصمیم‌گیری، درست عمل کند.
تاثیر تیم پزشکی جدید، کاملا سریع و مشهود بود. اجرای این پروژه در فصل اول سبب شده بود تا تمریناتی که بازیکنان به دلیل مصدومیت از دست می‌دهند، ۴۳ درصد کاهش داشته باشد، میزان استفاده از دارو ۷۰ درصد کم شود و اساسا مصدومیت بازیکنان دو سوم کاهش یابد.

اما این تاثیر فقط بیرون از زمین نبود. تیمی ‌که سال ۲۰۰۲ در لیگ چهارم شده بود، فصل بعد قهرمان اروپا و جام حذفی ایتالیا شد و سال ۲۰۰۴ نیز لیگ ایتالیا را برد؛ سال ۲۰۰۵ به فینال لیگ قهرمانان رسید و سال ۲۰۰۷ آن را فتح کرد.
آنها در بازار نقل و انتقالات هم بازیکنانی را می‌خریدند که به پایان حرفه‌شان نزدیک باشند. به این ترتیب، ستاره‌های بزرگ را ارزان می‌خریدند و مطمئن بودند که می‌توانند به کمک آزمایشگاه پیشرفته‌شان، آنها را احیاء کنند. مثلا کافو را در سال ۲۰۰۳ و وقتی ۳۲ سال داشت، خریدند اما این مدافع برزیلی توانست ۵ سال در تیم اصلی آنها بازی کند. سال ۲۰۰۹ هم دیوید بکام ۳۳ ساله را مدتی قرض گرفتند. پزشکان تیم در آن زمان به این نتیجه رسیدند که بین دو دندان بکام فاصله کوچکی وجود دارد و همین نکته باعث می‌شود به ستون فقرات او فشار بیاید. بنابراین فاصله را پوشاندند تا بکام بتواند به بهترین شکل ممکن بازی کند.

milan labدر این بین هستند کسانی که ادعاهای میرسمن را دروغ می‌خوانند، اما به نظر می‌رسد اغلب اهالی فوتبال با توجه به تاثیری که روی بازیکنان پا به سن گذاشته میلان دیده شد، حرف‌های او را باور دارند. با این حال، نمی‌توان این مساله را نادیده گرفت که آزمایشگاه میلان یک اثر مخرب روی این تیم گذاشت. مدیران باشگاه در آن زمان فقط به تیمی‌ که داشتند، اتکاء می‌کردند و با وجود پزشکانی که بازیکنان مسن را سرپا نگه می‌داشتند، زیاد به فکر بازیکنان آینده‌دار و جوان نبودند، مساله‌ای که بعد از بازنشستگی و رفتن ستاره‌های پیر تیم عیان شد و می‌توان آن را از دلایل مهم وضعیت ناگوار میلان در فصل‌های اخیر دانست.

منبع:

http://bleacherreport.com/articles/2661077-ac-milan-the-benefits-and-pitfalls-of-the-milan-lab


تگ ها

، ،

یادداشت بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>