بررسی اقتصادی فعالیت شرکت های معرفی کننده بیمار دندان‌پزشکی

money dentist

چند سال پیش جزوه‌ای از طرف نیروی انتظامی در منازل و محل های کار توزیع می‌شد که مفاد اصلی‌اش راه های پیشگیری از وقوع جرم بود و حاوی مطالبی بود مثل حفاظت از منزل و خودرو در برابر سرقت. یکی از سرفصل های آن نیز کلاهبرداری و احتراز از افتادن در این دام بود. جمله کلیدی این سرفصل این بود که اگر جایی قیمت بسیار کمتر از معمول بود یا سود بیش از حد انتظار به شما پیشنهاد شد، به چیزی دعوت شده‌اید که احتمال کلاهبرداری در آن زیاد است.

خدمات درمانی دندان پزشکی از دیرباز وابستگی کاملی به شرایط اقتصادی کشور داشته‌ است و بیماران که به قول همکاران در حالت عادی هم از هر فرصتی برای درمان نشدن استفاده می‌کنند جدای از بهانه تعطیلات و امتحانات و سرما و گرما و غیره، در شرایط بحرانی و سئوال برانگیز اقتصادی به سرعت درمان دندان پزشکی را از سبد مخارج خود خارج می‌کنند و آن را به تعویق می‌اندازند.

آن سر دیگر این ماجرا هم یک دندان پزشک است که به صورت روزمزد!! از درآمد خدمات خود هزینه‌های زندگی‌اش را تامین می‌کند وکاهش رونق اقتصادی و بحران هایی مثل افزایش قیمت ارز به سرعت بر کار او تاثیر می‌گذارند. در این میان به بازرگانی که محصولی را با ارز خریده و توقع جایگزینی ارز خود را به همراه سود دارد امیدی نمی‌توان بست. از وزارت بهداشت که وقتی کار به اینجا می‌رسد برای خود فقط نقش نظارتی آن هم بر تعرفه و نه هزینه‌های سربار مطب، قائل است و نقش حمایتی خود را فراموش می‌کند، توقعی نمی‌توان داشت. قصه مکرر بیمه نیز از بس ذکر شده بیش از آنکه تراژدی باشد تبدیل به کمدی شده است.

در ‌‌نهایت دندان پزشک می‌ماند و بیمارش که ناچارند به گونه‌ای باهم مدارا کنند یعنی دندان پزشک حتی با کاهش تعرفه، علیرغم افزایش هزینه‌ها، باید بتواند حداقل گردش کار مورد نیاز برای سرپا ماندن زندگی‌اش را تامین کند. این وضعیت برای دندان پزشک جوانی که یا فقط در کلینیک‌ها مشغول است یا به تازگی مطب تاسیس کرده و درگیر پرداخت اقساط با بهره‌های سنگین است حاد‌تر است چرا که مجبور می‌شود با پذیرفتن ضایع شدن حق مسلمش در هر مرکز درمانی با هر تعرفه و با هر درصدی به کار مشغول شود.
در این شرایط هر تبلیغی که به گونه‌ای بتواند هزینه کمتر درمان برای بیماران و تامین بیمار برای مراکز درمانی را نوید دهد با استقبال مواجه خواهد شد.
یکی از فعالیت هایی که هر از چندی در بازار درمان کشور سر بر می‌آورد، تبلیغات شرکت‌ها و برندهایی است که مدعی درمان دندان پزشکی با تخفیف های باور نکردنی همراه با حق عضویت های بسیار کم‌اند.
مثلا در یک آگهی که لیستی از درمان های دندان پزشکی با تعرفه‌های متوسط همراه آن است، ادعا می‌شود با پرداخت چیزی در حد چند ده هزار تومان می‌توانید در مراکز طرف قرار داد با تخفیف هایی در حد پنجاه و شصت درصد و حتی بیشتر تحت درمان قرار بگیرید. البته این شرکت‌ها از گروه شرکت های بیمه کننده به شمار نمی‌روند و در واقع بیشتر معرفی کننده بیمار به مراکز درمانی هستند.

با این مقدمه همیشه یک سوال در ذهن ناظر خارجی شکل می‌گیرد که وقتی تعرفه دولتی که همیشه هم نسبت به واقعی نبودن آن اعتراض وجود دارد و بسیاری آن را تامین کننده حداقل مورد نیاز زندگی پزشکان نمی‌دانند، چگونه قابل تخفیف دادن های چند ده درصدی است و در عین حال می‌تواند برای شرکت بیمه گر و دندان پزشک درمانگر توجیه اقتصادی داشته باشد و کیفیت مواد مورد استفاده و درمان انجام شده برای بیمار هم مورد اطمینان باشد.

نقل یک ماجرا خارج از لطف نیست. یکی از مدیران یک سازمان دولتی نقل می‌کرد که با ایشان برای عقد قرارداد ارائه درمان های دندان پزشکی با کار مندان تحت پوشش آن سازمان تماس گرفته شده بود و پیشنهاد ارائه خدمات با تعرفه دولتی با تخفیف های شصت درصدی به همراه حق عضویت سالانه حداقلی داده شده بود. ایشان می‌گفت وقتی از نماینده آن شرکت سوال کردم که شما با این همه تخفیفات در مرکز درمانی تان به دندان پزشکتان از مبلغ دریافتی چند درصد دستمزد می‌دهید؟ نماینده شرکت مزبور پاسخ داد مگر برای شما فرقی هم می‌کند؟ که ایشان درجواب گفته بود اینکه یک دندان پزشک برای یک درمان چقدر دستمزد دریافت کند قطعا بر کیفیت آن درمان موثر است.

در بازار درمان هم مانند هر شغل دیگری برای نحوه فعالیت مدل های اقتصادی متنوعی وجود دارد. به طور معمول در یک مطب، دستمزد بالا همراه با تعداد کمتر بیماران است و دستمزد نرمال همراه با تعداد نرمال؛ و در سیستم درمانگاهی دستمزد کمتر با تعداد بیشتر بیماران همراه است و البته در هر یک online casino از این لایه‌ها می‌توان درمانگرانی را با فلسفه بزن و در رو!! یافت. ولی بنابر قاعده فرهنگی ما میزان آش دریافتی با میزان هزینه پرداختی نسبت مستقیم دارد و البته لزوما همه آش مربوط به کیفیت درمان انجام شده نیست و شیک بودن مطب و برخورد منشی! واتلاف وقت و امثالهم هم قسمت هایی از کیفیت آش را شامل می‌شوند.

به جز حالت معمول که تقریبا هشتاد درصد بیماران را شامل می‌شود یعنی پرداخت هزینه‌های توافقی درمان توسط بیمار، راه های دیگر تامین این هزینه‌ها، بیمه‌هایی مانند نیروهای مسلح و یا تامین هزینه توسط شرکتهای (پولدار) دولتی یا بیمه‌های پولدار است که در هر حال قیمت خدمات و کیفیت متناسب با آن را هر چقدر حساب کنیم در مجموع پول دریافت شده باید دندان پزشک و کلینیک را پوشش دهد و اگر پای شرکت معرفی کننده بیمار در میان باشد، هزینه‌های آن هم لحاظ گردد.
اگر در کوتاه یا بلند مدت مجموع دریافتی‌ها یعنی حق عضویت پرداختی به شرکت و فرانشیز پرداختی به کلینیک طرف قرارداد، در تعادل با هزینه‌های صرف شده برای دستمزد دندان پزشک، هزینه‌های جاری کلینیک و حق العمل شرکت معرفی کننده بیمار نباشد، می‌توان به کل این رویه و بویژه کیفیت درمان انجام شده با دیده شک نگریست. مگر میانبرهایی وجود داشته باشد که به برخی از آنها می‌پردازیم.

همانگونه که گفتیم چون در این وسط پولی از آسمان یا از سوی دولت پرداخت نمی‌شود، می‌توان مطمئن بود که رقم دریافتی کلینیک طرف قرارداد، فرانشیز دریافتی از بیمار است و رقم دریافتی دندان پزشک قسمتی از آن!!! و این یعنی اگر بیمار به امید درمان ریشه مثلا هر کانال یک میلیونریال و البته کیفیت یک میلیون ریالی!!! به کلینیک معرفی شده از سوی شرکت مزبور مراجعه نموده، چون پنجاه درصد آن رقم (با تخفیف وعده داده شد توسط شرکت) را می‌پردازد، کیفیت درمانش هم متناسب با‌‌ همان پنجاه هزار تومان پرداختی است. در واقع درمان، متناسب با رقم خالص دریافتی و بدون در نظر گرفتن تعرفه اولیه وکیفیت مورد انتظار متناسب با آن انجام می‌شود. این واقعیت حتی اگر مقادیر اندکی هم از سوی شرکت معرفی کننده به کلینیک پرداخت شود تغییری نمی‌کند.

اینگونه است که بیمار فکر می‌کند به یک کلینیک با هزینه کم ولی کیفیت مطلوب رفته است ولی در واقع حتی کیفیتی در حد درمانگاه های ارزان قیمت خیریه هم انتظارش را نمی‌کشد.
شاهد مثال این تحلیل، اظهارات برخی مدیران مراکزی است که در گذشته طرف قرارداد اینگونه شرکت‌ها بوده‌اند و از سوی شرکت به آنها گفته می‌شد ما فقط بیمار را به شما معرفی می‌کنیم و چیزی نمی‌پردازیم. برخی کلینیک‌ها هم برای جبران هزینه‌ها مثلا به بیمار می‌گفتند تعرفه شما برای مواد داخلی است و اگر مواد خارجی می‌خواهید باید مابه التفاوت آن را بپردازید. یا به سلیقه خود اقلام پرخرج‌تر مانند پروتز را از ذیل قرارداد حذف می‌کرده‌اند.

در این میان بدیهی است که حکایت استثمار دندان پزشکان جوان که بصورت دوبله!!!! (تعرفه پایین و پرکیس کم) انجام می‌شود نیاز به توضیح و موشکافی بیشتر ندارد.
موضوع دیگری که می‌تواند موجب بالا گرفتن کار این شرکت‌ها در ابتدای فعالیت شود، تبلیغات گسترده با لیست بلندبالای مراکز طرف قرارداد و گسترش روز افزون قرارداد حتی با ادارات دولتی است که با دریافت‌‌ همان مقادیرکم به امید نقطه سر به سر یا عدم مراجعه بیمار! به کار خود ادامه می‌دهند. جد از اینکه اصولا بنا نیست که به دندان پزشک و کلینیک چیزی بیش از آنچه بیمار نقدا می‌دهد، پرداخت شود لذا شرکت اگر پس از چندی کار خود را متوقف کند مثل همیشه دندان پزشک می‌ماند و بیمارش! که باید با هم کنار بیایند.
از مجموع مطالب بالا می‌توان این نتیجه گیری را کرد که این گونه شرکت‌ها جز با گل آلود کردن فضای تعرفه‌ای و صید ماهی خود که‌‌ همان ارقام حق عضویت چند ده هزار تومانی از بیماران است، باری از دوش بیمار برنمی دارند و زحمت دندان پزشکان را نیز می‌افزایند.

البته شکل گیری اینگونه فعالیت‌ها در نبود بیمه‌های حمایتگر قدرتمند است که بتوانند در یک مرحله به درمان اولیه بیماران پرداخته و طی یک قرارداد چند ساله تضمین شده با مقادیر کم مسئولیت پیگیری سلامت دهان بیمه شده را بر عهده بگیرند زیرا تنها این حالت برای توجیه پذیری اقتصادی و بویژه تضمین کیفیت درمان‌ها برای بیمار و جلوگیری از استثمار دندان پزشک قابل اجراست که البته راهی دور و دراز در پیش دارد.


تگ ها

، ، ،

یادداشت بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>