دندانپزشکان و مراجعه به دندان‌پزشکی: وقتی خیاط در کوزه می‌افتد!

dr morsali office

همهٔ آدم‌ها از جمله ‌دندان‌پزشکان ممکن است به درمان‌های دندان‌پزشکی نیاز پیدا کنند. یکی از دشوار‌ترین معضلات دندان‌پزشکان، مراجعه به همکار خود برای درمان است. مراجعه برای انجام کاری روی خودمان که خودمان هم آن‌را بلدیم هم ما و هم طرف مقابل را در موقعیت دشواری قرار می‌دهد! در روابط بین همکاران در درمان‌های دندان‌پزشکی گاهی مسائلی پیش می‌آید که در ادامه بنا بر مواردی که در تجربه به آن‌ها برخورد کرده‌ام اشاره می‌کنم.

خراب شدن دندان‌، عادی و در بسیاری از موارد اجتناب‌ناپذیر است و موجب شرم و خجالت نیست:
خیلی از ما دندان‌پزشکان از جمله خود من دندان‌های درمان‌شدهٔ زیادی داریم. دندان‌های نیازمند درمان یا درمان‌شده نشانگر موضوع خاصی نیستند. به‌عنوان دندان‌پزشک حتی قضاوت در مورد دندان‌های بیماران را صحیح نمی‌دانم و صرفاً به ارائهٔ راهکارهای کلی پیشگیری اکتفا می‌کنم. در ضمن هر قدر که تجربه‌ام بیشتر می‌شود، بیشتر به نقش ژنتیک– که البته پشتوانه علمی هم دارد- در مورد سلامت دندان‌ها پی می‌برم. حتی بسیاری از اوقات با بیمارانم شوخی می‌کنم که اگرچه دندان‌های خراب دارند، ولی در مورد داشتن مو و کچل نبودن خوش‌شانس بوده‌اند (بدون هیچ مستند علمی در مورد بیشتر بیمارانم، قضیهٔ رابطهٔ عکس حضور دندان‌های سالم و مو درست درمی‌آید!)

دندان‌پزشکی اضطراب‌آور است:
حتی اگر شما خودتان دندان‌پزشک باشید، قرار نیست که از دندان‌پزشکی نترسید! ترس از درمان امری طبیعی است و واقعاً قابل‌درک و پذیرش است. به‌طورکلی ترس‌های ما دو علت عمده دارد: ترس از ناشناخته‌ها که بالطبع در مورد دندان‌پزشکان نیازمند درمان این قضیه صدق نمی‌کند. ترس از کنترل نداشتن بر پیرامون.
طبیعی است شما حتی وقتی دندان‌پزشک هستید، از اینکه روی یونیت تسلط بر امور نداشته باشید، احساس وحشت کنید. وظیفهٔ همکار شما این است که اطمینان لازم را در مورد اینکه شما بر روی پروسهٔ در حال انجام قدرت تسلط و اعمال‌نظر دارید به شما بدهد و این حس بد را تا جایی که می‌شود در ناخودآگاه شما کمرنگ کند. در مورد ترس‌ها و نگرانی‌های خود با همکارتان صحبت کنید و تعارف را کنار بگذارید.

در مورد هزینه‌ها زیاد حساسیت به خرج ندهیم:
همیشه در تعامل با همکاران، این حس بد در مورد هزینه‌ها وجود دارد که ممکن است به روابط صدمه بزند. حتی من مشاهده کرده‌ام که بعضی همکاران به دلیل اینکه ممکن است در مورد هزینه‌ها با همکار خود دچار تعارف شوند، دوست دارند خود را به‌عنوان همکار معرفی نکنند. ما به‌عنوان دندان‌پزشک معمولاً جزء اقشاری نیستیم که به تخفیف در تعرفهٔ خدمات دندان‌پزشکی نیاز داشته باشیم. درعین‌حال به‌هرحال لطف و ملاحظهٔ همکاران و دوستانمان اجتناب‌ناپذیراست و خیلی نمی‌توان در تغییر سیاست‌های مطب‌داری همکارمان پافشاری کنیم.

در مورد وقت‌ خود همکاری بیشتری نشان دهیم:
بزرگ‌ترین مشکل ما دندان‌پزشکان در مطب‌های همکارانمان تنظیم وقت است. چراکه وقت کاری همکار ما در بیشتر مواقع وقت کاری ما نیز هست! در مواردی ممکن است همکار ما پیشنهاد دهد که وقت غیر کاری خودش را به ما اختصاص بدهد ولی واقعیت این است که وظیفهٔ ماست که وقت خود را با وقت کاری همکارمان تطابق بدهیم. در‌‌ نهایت ما هم مانند هر انسان دیگری باید برای سلامتی خود وقت اختصاص بدهیم و زمان خود را در این راستا مدیریت کنیم.

وقت کاری را در نظر بگیریم:
شخصاً برای خودم پیش‌آمده که به یک همکار پزشک یا دندان‌پزشک مراجعه کرده‌ام و با او مشغول صحبت شدم و متوجه گذر زمان نشده‌ام. درحالی‌که من یک مراجعه‌کننده بودم، وقت کاری همکارم بود و وقتی از اتاق بیرون می‌آمدم با مشاهدهٔ سایر مراجعین متوجه شدم که بی‌ملاحظگی کرده‌ام و زمان کاری همکارم را نباید این‌گونه تلف می‌کردم. در مورد همکاران پزشک گاهی ما انتظار داریم که خارج از نوبت با دوست یا همکارمان ملاقات کنیم که اگر خود را جای افرادی که در اتاق انتظار نشسته‌اند بگذاریم، متوجه می‌شویم که حرکتی بسیار زننده و بی‌ادبانه است. چون هم شخصیت خود ما و هم نظام مطب‌داری همکارمان را زیر سؤال می‌برد.

سندرم آشنایی وجود ندارد ولی احتمال خطا را قبول کنیم:
نکته‌ای که به آن پی برده‌ام این است که بیشتر ما دندانپزشکان دوست داریم زیر بار کارهای پر ریسک و پرحاشیه برای همکارانمان نرویم. به همین دلیل در برخی موارد در طرح درمان همکارانمان برخلاف بقیه بیماران ممکن است ریسک‌پذیری ما کمتر باشد! توجیه ما هم احتمالاً «سندرم آشنایی» است. درحالی‌که حقیقت این است که همهٔ ما باید به‌طور منطقی درصدی از خطا را در مورد درمانی که روی دندانمان انجام می‌شود بپذیریم. متأسفانه ترس از بدنامی در جامعه همکاران، موجب استرس زیاد، Over Treatment، انجام موارد اضافی و در مجموع افزایش احتمال خطا می‌شود. درحالی‌که ما به‌عنوان همکار، در صورت بروز حادثه‌ یا خطا از سوی همکارمان، وظیفهٔ اخلاقی رازداری داریم. چراکه خودمان به‌عنوان دندان‌پزشک می‌دانیم که خطا و حادثه در رشتهٔ ما اتفاق می‌افتد و در بعضی موارد اجتناب‌ناپذیر است.

در پایان اینکه شخصا وقتی همکاری برای درمانش به من مراجعه می‌کند، علاوه بر اینکه اعتماد او باعث افتخار من است، این درمان را فرصت بزرگی برای کار خود می‌دانم. چراکه هیچ‌کس به اندازهٔ یک دندان‌پزشک نمی‌تواند اشکالات، نقاط ضعف و قوت کار مرا به من گوش‌زد کند و موجب پیشرفت کارم شود. هر دندان‌پزشک غایتش این است که کار امروزش از کار دیروزش بهتر و باکیفیت‌تر باشد. از این رو درمان‌هایی که برای همکارانمان انجام می‌دهیم برای کسب دانش و تجربهٔ بیشتر غنیمت بدانیم.


تگ ها

یادداشت بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>